Page of

Messages from RTU people past and present

  • Dear Friends/Family, I would like to share a contribution page with you which has been created in the $bookTitle$ book. To view the page please click on the following link: $findContributionLink$ Online Book for Brother James Kimpton https://www.theonlinebookcompany.com/OnlineBooks/Kimpton/Contributions/Find/RTUpeoplepastandpres/angayarkanniamuthamanagerofanbuillamchildrensvillage
    https://www.theonlinebookcompany.com/OnlineBooks/Kimpton/Contributions/Find/RTUpeoplepastandpres/angayarkanniamuthamanagerofanbuillamchildrensvillage

    Angayarkanni Amutha, Manager of Anbu Illam Children's Village

    India | 1 Mar 2018

     

    I first met Thatha in Nirmala Children’s Village when I came newly widowed seeking help. He directed me to come to RTU immediately. It was in the 3rd month of my widowhood that I joined the RTU as a foster mother. I went there with my only child. However I became mother to so many of RTU’s children and, in doing so, became related to so many people. There were so many things to learn. I understood too the reason of my birth and I was filled with happiness. When I was sad Thatha was always there to console and encourage me on. His questions usually took the form of, "Is the work too much for you?" or "Are the children a burden?". His concern and love shone through such questions. My son had to have an operation on his neck. Brother took great care of him. While he underwent treatment in hospital, Thatha gave him the medicine. When he was discharged, Thatha came to the house to apply the medicine. He told me “Don’t worry your child will soon be well”. When he came to our house to share our meal, he gave me two gifts which I treasure and keep safe. One was a small pouch and the other a metal container for sweets. I keep them with me carefully. Earlier Thatha visited our homes in numerical order. As we knelt before him, he would lay hands on each individual and bless us. My conversations with Thatha were always uninhibited. It was easy to talk to him. When Thatha went away to Sirumalar Children’s Village conversation was just a dull one liner! He came to stay for a month in Anbu Illam. This gave me more opportunities to meet and talk with Thatha even as we shared meals. When the auditorium was completed Thatha told me, “Now you can have your programmes here”. I thanked him profusely. He always had the children’s happiness at heart. He found ways and means to ensure that they were really happy! If his queries were answered well, he would say, “Good you now score 10 /10!". While he visited Anbu Illam, I would ask him if he liked to have a cup of tea. When I brought him the tea, he would thank me profusely. It was my great wish to receive the ring from him. It was always awarded when a foster mother completed 10 years of service in RTU. I received his blessing on RTU Day when I had completed 15 years of service. I want to spend my whole life here near my Thatha. My years at RTU have taught me to do my work well, to be punctual and to be grateful. I thank God for having lived as a contemporary of this great self effacing soul Brother James Kimpton, our Thatha. அங்கயற்கண்ணி, மேலாளர், அன்பு இல்லக் குழந்தைகள் கிராமம் நான் முதன்முதலில் தாத்தாவை நிர்மலா குழந்தைகள் கிராமத்தில் தான் பார்த்தேன். அவர்தான் ஆர்.டி.யு அட்ரஸ் கொடுத்து இங்கே உடனே போகச் சொன்னார். எனது கணவர் இறந்த 3 மாதத்தில் வேலைக்கு உடனே வர தாத்தாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது, பரிமளம் சார் வந்தார். நான் உடனே வளர்ப்புத் தாயாக ஒரு குழந்தையோடு வந்து சேர்ந்தேன். ஆனால் எனக்கு தாத்தா மூலம் நிறைய குழந்தைகள் கிடைத்தன. உறவுகள் அதிகமாக கிடைத்தன. நான் மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தேன். நிறைய விஷயங்கள் கற்றுக் கொண்டேன். என்னுடைய பிறப்புக்கு ஓர் அர்த்தம் என்று உணர்ந்தேன். சோகமாக இருக்கும் நேரத்தில் தாத்தா ஏன் சோகமாக இருக்கிறாய் வேலை கஷ்டமாக இருக்கிறதா, குழந்தைகள் தொந்தரவு கொடுக்கிறார்களா, உடம்பு சரி இல்லையா என்று கேட்பார். அந்த வார்த்தையில் அன்பு, பாசம் எனக்கு தெரிந்தது. அந்த வார்த்தை மிகவும் சந்தோஷத்தை கொடுத்தது. என்னிடம் இருந்த ஒரு குழந்தைக்கு கழுத்தில் ஆபரேஷசன் நடந்தது. அக்குழந்தைக்கு மருந்து போட ஆஸ்பத்திரிக்கு செல்வேன். நமது ஆஸ்பத்திரியில் தாத்தா தான் அக்குழந்தைக்கு மருந்து போட்டுவிடுவார். பிறகு வீட்டுக்கு வந்து போட்டுவிடுவார். கவலைப்படாதே உனது குழந்தைக்கு சரியாகிவிடும் என்பார். மிகவும் ஆறுதலாக இருக்கும். வீடுவாரியாக அவருடன் சேர்ந்து சாப்பிடும் போது அவர் எனக்கு இரண்டு பொருள் கொடுத்தார். 1.சுருக்குப் பை, 2.மிட்டாய் டப்பா இரண்டும் அவர் நினைவாக பாதுகாப்பாக வைத்துள்ளேன். முதலில் தாத்தா வீடுவரிசைப்படி செவ்வாய்கிழமைதோறும் குடும்பமாக அவர் முன் மண்டியிட்டு தலையில் கைவைத்து ஜெபம் சொல்லுவார். தாத்தாவிடம் நான் மிகவும் இயல்பாக பேசுவேன், ஜாலியாக பேசுவேன். பிறகு தாத்தா சிறுமலர் குழந்தைகள் கிராமத்திற்குச் சென்றுவிட்டார். வணக்கம் பிரதர் என்று சொல்வதோடு சரி 2011-ல் அவர் அன்பு இல்லத்தில் ஒரு மாதம் தங்கி ஆடிட்டோரியம் கட்டிக்கொடுத்தார். நீ இங்கே முக்கிய நிகழ்ச்சிகளை நடத்திக்கொள் என்றார். சந்தோஷம் பிரதர் என்றேன். பிறகு உனக்கு வேலை அதிகமாக இருக்கிறதா, குழந்தைகள் உனக்கு தொந்தரவு கொடுக்கிறார்களா அம்மா என்று கேட்பார். இல்லை பிரதர் நான் சந்தோஷமாக இருக்கிறேன் என்பேன். நான் ஆஃபீஸ்-க்கு வரும் பொழுது தாத்தாவும் கண்ணனும் ஆஃபீஸ்-க்கு வருவார்கள். அப்பொழுது சாப்பிட்டாயா, குழந்தைகள் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்களா என்று கேட்டார். எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் சரியாக பதில் சொன்னேன். எனக்கு 10-க்கு 10 போடுவார் மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கும். மாலை நேரத்தில் அன்பு இல்லத்திற்கு வரும்பொழுது நானாக சென்று டீ வேண்டுமா என்று கேட்பேன், வேண்டும் என்பார், டீ போட்டு கொடுப்பேன், பத்தாயிரம் நன்றி சொல்வார். நான் 10-வருடம் கழித்து அவர் கையில் மோதிரம் வாங்கவேண்டும் என்பது என் ஆசை. கடைசி நேரத்தில் அன்பு இல்லத்திற்கு வந்து அவரே என்னை கூப்பிட்டு டீ வேண்டும் என்று கேட்டு நான் டீ போட்டு கொடுத்தேன். 15 வருடத்தில் ஆர்.டி.யு தினத்தன்று அவரிடம் ஆசிர்வாதம் பெற்றேன். தாத்தா-விடம் கற்றுக் கொண்டவைகள் நேரம், சுறுசுறுப்பு, அன்பு, நன்றி. தாத்தா வாழ்ந்த காலத்தில் நானும் வாழ்ந்தேன் என்பது சந்தோஷம். இப்பொழுது அவருக்கு சேவை செய்து வருகிறேன். என் ஆயுள் காலம் முழுவதும் ஆர்.டி.யு-வில் வாழவேண்டும். தாத்தா அருகிலேயே இருக்கவேண்டும் என்பது தான் என் ஆசை.

Add a Message

Previous Next

Messages from RTU people past and present

  • Dear Friends/Family, I would like to share a contribution page with you which has been created in the $bookTitle$ book. To view the page please click on the following link: $findContributionLink$ Online Book for Brother James Kimpton https://www.theonlinebookcompany.com/OnlineBooks/Kimpton/Contributions/Find/RTUpeoplepastandpres/dsenthamilselviwardenofhermannhostelinsirumalarchildrensvillage
    https://www.theonlinebookcompany.com/OnlineBooks/Kimpton/Contributions/Find/RTUpeoplepastandpres/dsenthamilselviwardenofhermannhostelinsirumalarchildrensvillage

    D Senthamilselvi, Warden of Hermann Hostel in Sirumalar Children's Village

    India | 5 Mar 2018

     

    I came to RTU in 2005 with my two children. At first I was in Kanavaipatti as a foster mother and later I went to Anbu Illam Children's Village and stayed there for 8 years. I would meet Thatha occasionally when he came there. In 2013, I was promoted as warden of Hermann Hostel in Sirumalar Children's Village. This meant that I could see Brother daily. People search for God through pujas, fasts and pilgrimages. But I spent my daily life performing my daily tasks in His Presence because I lived with God…..my Thatha! This has added the flavour of pride to my simple life. Thatha awarded me a gold ring when I completed 10 years of service in RTU! My life took on a new meaning; Thatha changed my meaningless existence to a meaningful one. Every day spent in his presence lent my work a new hue. The work allotted was not just duty, I had to do it well. I had shrunk within myself when my ties with friends and family broke, but in Thatha’s love and concern I re-experienced the lost affection of my father and mother. In my case, I understood that I live to help particular people. It is very important that I look up to the persons who uplifted me. In my case it is Thatha alone who is the cause of my being alive and happy today! I have learnt that ‘Separation is an inevitable pain in human existence,’ but no one can rob you of the memories that have accumulated within you. That is why I can boldly assure you that on the strength of my association with Thatha, I will care and love for all the children given to my care in the future. With this gesture I thank my Thatha for all he has done for me. D Senthamilselvi Warden, Hermann Hostel in SCV செல்வி, விடுதி காப்பாளர், குழந்தைகள் பராமரிப்புத் துறை, ஆர்.டி.யு நான் என் இரு குழந்தைகளுடன் 2005-ம் ஆண்டு ஆர்.டி.யு-விற்கு வந்து சேர்ந்தேன். நான் முதலில் கணவாய்ப்பட்டியில் இருந்தேன். பின்னர் என்னை அன்பு இல்லத்திற்கு மாற்றினர், அங்கு 8 வருடங்களாக இருந்தேன். அங்கு வரும் தாத்தாவை எப்போதாவது ஒருமுறை தான் நான் சந்திப்பேன். பின்னர் நான் சிறுமலர் குழந்தைகள் கிராமத்தில் உள்ள ஒரு மாணவியர் விடுதிக்காப்பாளாராக பதவி உயர்வு பெற்றேன். இங்கு எனக்கு தாத்தாவை தினமும் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஏராளமானோர் கடவுளை பக்தி, பிரார்த்தனை மூலம் மட்டும் தேடுவர். எனது கடவுளாக உள்ள எனது தாத்தாவுடன்; நான் எனது அன்றாட பணிகளை அவருடைய முன்னிலையில் செய்து வந்தேன். இது எனது சாதாரண வாழ்க்கையை பெருமையடையச் செய்தது. பின் நான் ஆர்.டி.யு-விற்கு வந்து 10 வருடம் நிறைவடைந்ததற்கு தாத்தா எனக்கு மோதிரம் வழங்கி கௌரவித்தார். எனது வாழ்க்கை புதிய அர்த்தத்தை தந்தது. அர்த்தமற்ற என் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையாக மாற்றியவர் என் தாத்தா. ஆர்.டி.யு-வில் இருந்த ஒவ்வொரு நாளும் எனக்கு ஒரு புது அனுபவமாக தோன்றியது. தாத்தாவிடம் பணி செய்த எனக்கு நான் செய்வது கடமையாக தெரியவில்லை. என் உடைமையாக தெரிகிறது. கரம்பிடித்து வழிநடத்தியவர் தாத்தா. சிலர் பிரிவில் வாடிய எனக்கு பல உறவால் ஆறுதலளித்த அன்னை தெரசாவைப் போன்ற நம் தாத்தா. என் தாயின் அன்பையும், தந்தையின் பாசத்தையும் ஒன்றாய் காட்டியவர் நம் தாத்தா. நாம் யாருக்காக வாழ்கிறோம் என்பதை விட யாரால் வாழ்கிறோம் என்பதே முக்கியம். நான் வாழ்வதற்கு காரணமாக இருந்தவர் நம் தாத்தா. அவர் உருவாக்கிய ஆர்.டி.யு-விற்கு ஒரு கருவியாக நான் செயல்பட்டு கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை நினைத்து சந்தோஷப்படுகிறேன். “பிரிவு என்பது யாராலும் மறக்க முடியாத வலி நினைவு என்பது யாராலும் திருட முடியாத பொக்கிஷம்” தாத்தாவிடம் பணி செய்து பெற்ற பலத்துடன் இன்னும் பல்லாயிரம் குழந்தைகளுக்கு எதிர்காலத்தில் சேவை செய்வேன் என்று என்னால் தைரியமாக உறுதியளிக்க முடியும்.

Add a Message

Next Previous